در دهههای اخیر، اقتصاد جهانی از تولیدمحوری به سمت خدماتمحوری و سپس تجربهمحوری حرکت کرده است. در گذشته، ارزش اقتصادی یک محصول عمدتاً به کیفیت مواد اولیه، مهارت تولید و کارکرد آن وابسته بود؛ اما امروزه مصرفکنندگان تنها به دنبال خرید کالا نیستند، بلکه میخواهند تجربهای منحصربهفرد، احساسی و بهیادماندنی را نیز به دست آورند.
گردشگری بدون تجربههای فرهنگی و هویت بومی، جذابیت خود را از دست میدهد و صنایعدستی نیز بدون دسترسی به بازار و مشتریان جدید، با محدودیتهای جدی در فروش و توسعه مواجه میشود
صنعت گردشگری یکی از مهمترین بخشهای اقتصادی جهان محسوب میشود که علاوه بر ایجاد اشتغال، نقش مؤثری در توسعه منطقهای، افزایش درآمدهای محلی و حفظ میراث فرهنگی دارد. با این حال، تجربه بحرانهای جهانی نظیر همهگیری کرونا، رکودهای اقتصادی، تنشهای سیاسی و محدودیتهای بینالمللی نشان داد که اتکای بیش از حد مقاصد گردشگری به گردشگران خارجی میتواند آسیبپذیری اقتصادی شدیدی ایجاد کند.
بزرگترین چالش امروز هنر اصفهان، کیفیت آثار نیست، بلکه «دسترسی به بازار جهانی» است. بروکراسیهای پیچیده گمرکی، نبود زیرساختهای بستهبندی استاندارد، عدم وجود بیمههای تخصصی برای آثار هنری گرانبها و قطع ارتباط با طراحان مدرن، باعث شده تا میناکاری، قلمزنی و فرش اصفهان به جای حضور در حراجیهای معتبر و خانههای لوکس اروپایی، در چمدان مسافران و به صورت محدود از کشور خارج شود.
مواجهه این صنعت سنتی با مولفههای اقتصاد مدرن و مناسبات بازار جهانی، پدیدهای پیچیده را شکل داده که میتوان آن را «پارادوکس بقا» (The Survival Paradox) نامید. پارادوکس بقا زمانی رخ میدهد که یک خردهسیستم اقتصادی و فرهنگی (مانند صنایع دستی)، علیرغم برخورداری از مزیتهای نسبی فراوان، اصالت تاریخی و توان ماندگاری فیزیکی در طول قرنها، در بازآفرینی ارزش اقتصادی مدرن، افزایش سهم خود از تولید ناخالص داخلی (GDP) و پویایی ساختاری ناکام میماند.
1405/05/30
