در بسیاری از کشورها، میراث ناملموس به عنوان یکی از مهم‌ترین ابزارهای توسعه پایدار، رونق گردشگری، تقویت صنایع دستی، افزایش اشتغال، حفظ هویت فرهنگی و ایجاد دیپلماسی فرهنگی شناخته می‌شود.
در دو دهه اخیر، توسعه اینترنت، شبکه‌های اجتماعی و فناوری‌های ارتباطی، صنعت گردشگری را دستخوش تحولی بنیادین کرده است. امروزه گردشگران پیش از سفر، در طول سفر و پس از بازگشت، بخش قابل توجهی از فعالیت‌های خود را از طریق پلتفرم‌های اینترنتی انجام می‌دهند.
مشکل صنایع دستی ایران، نه کمبود هنرمند است و نه نبود مشتری. ایران یکی از غنی‌ترین میراث‌های صنایع‌دستی جهان را دارد و اصفهان به‌تنهایی قطب میناکاری، خاتم‌کاری، قلم‌زنی، قلمکار و چاپ سنتی است. مشکل اصلی، فاصلهٔ بزرگ بین تولید و بازار است
در آیین اختتامیه برنامه‌های هفته صنایع‌دستی که روز ۲۵ خرداد ۱۴۰۵ در هتل عباسی اصفهان برگزار شد، استاندار اصفهان بر ضرورت ایجاد منطقه ویژه اقتصادی صنایع‌دستی تأکید کرد و گفت: اصفهان با توجه به ظرفیت بی‌نظیر هنرمندان، زیرساخت‌های گردشگری و جایگاه جهانی خود، باید به قطب و هاب صادرات صنایع‌دستی ایران تبدیل شود.
در مراسمی با حضور مسئولان، فعالان حوزه صنایع‌دستی و جمعی از هنرمندان، گواهی ثبت بین‌المللی نشان جغرافیایی هنر عبابافی نایین در هتل تاریخی عباسی اصفهان رونمایی شد.
صنایع دستی ایران به دلیل ارزش افزوده بالا، اشتغال‌زایی گسترده، سرمایه‌گذاری اندک و هویت فرهنگی، یکی از ظرفیت‌های مهم صادرات غیرنفتی کشور محسوب می‌شود. با وجود این، سهم صنایع دستی ایران از بازار جهانی بسیار کمتر از ظرفیت واقعی آن است. مشکلات ساختاری، پیچیدگی‌های گمرکی، تحریم‌ها و گسترش صادرات چمدانی از مهم‌ترین موانع توسعه این بخش به شمار می‌روند.
هر بار که گلیمی بافته می‌شود، ظرفی سفالین از چرخ درمی‌آید یا قلمی روی مس حک می‌شود، تاریخی چند هزار ساله در لحظه‌ای کوتاه تجسم می‌یابد.
با مرور مقاله‌های پیشین این مجموعه، می‌توان تصویری روشن از مسیر پیش روی صنایع دستی ایران ترسیم کرد: ترکیبی از واقعیت مجازی، هوش مصنوعی، طراحی دیجیتال، برش لیزری، چاپ سه‌بعدی، مواد نوین، اقتصاد توکنایز و بازاریابی آنلاین.
تولید یک اثر باکیفیت تنها نیمی از مسیر موفقیت در صنایع دستی است؛ نیمه دیگر، رساندن آن اثر به دست خریدار مناسب است. در دنیای امروز، این نیمه دوم به‌شدت با فناوری دیجیتال و بازاریابی آنلاین گره خورده است.
یکی از مفاهیم نسبتاً تازه‌ای که اخیراً در اسناد رسمی مرتبط با توسعه فناوری صنایع دستی ایران مطرح شده، «اقتصاد توکنایز» است. این مفهوم، هرچند ممکن است در نگاه اول انتزاعی به نظر برسد، اما می‌تواند تأثیر مستقیمی بر نحوه مالکیت، فروش و حفاظت از آثار هنرمندان صنایع دستی داشته باشد.
وقتی صحبت از فناوری در صنایع دستی می‌شود، معمولاً ذهن به سراغ ابزارهایی مثل لیزر یا نرم‌افزار می‌رود. اما یکی از تحولات کم‌سروصداتر و در عین حال تأثیرگذار، در سطح مواد اولیه رخ می‌دهد؛ جایی که فناوری نانو و ترکیبات شیمیایی پیشرفته، کیفیت و دوام محصولات صنایع دستی را دگرگون می‌کنند.
چاپ سه‌بعدی، که زمانی صرفاً در صنایع پیشرفته الکترونیک و پزشکی کاربرد داشت، اکنون راه خود را به کارگاه‌های صنایع دستی ایران هم باز کرده است. هرچند این فناوری هنوز در مراحل اولیه استفاده در این حوزه قرار دارد، اما ظرفیت‌های آن برای بهبود کیفیت و سرعت تولید قابل توجه است.
