هوش مصنوعی
در بسیاری از کشورها، میراث ناملموس به عنوان یکی از مهم‌ترین ابزارهای توسعه پایدار، رونق گردشگری، تقویت صنایع دستی، افزایش اشتغال، حفظ هویت فرهنگی و ایجاد دیپلماسی فرهنگی شناخته می‌شود.
در قرن بیست‌ویکم، مزیت رقابتی کشورها و شهرها دیگر تنها بر پایه منابع طبیعی، سرمایه‌های فیزیکی یا صنایع سنگین تعریف نمی‌شود. امروزه خلاقیت، نوآوری، فرهنگ و سرمایه‌های فکری به عنوان مهم‌ترین منابع خلق ثروت شناخته می‌شوند. در این میان، مفهوم «اقتصاد خلاق» به یکی از مهم‌ترین رویکردهای توسعه اقتصادی تبدیل شده است؛
صنعت گردشگری یکی از مهم‌ترین بخش‌های اقتصادی جهان محسوب می‌شود که علاوه بر ایجاد اشتغال، نقش مؤثری در توسعه منطقه‌ای، افزایش درآمدهای محلی و حفظ میراث فرهنگی دارد. با این حال، تجربه بحران‌های جهانی نظیر همه‌گیری کرونا، رکودهای اقتصادی، تنش‌های سیاسی و محدودیت‌های بین‌المللی نشان داد که اتکای بیش از حد مقاصد گردشگری به گردشگران خارجی می‌تواند آسیب‌پذیری اقتصادی شدیدی ایجاد کند.
مواجهه این صنعت سنتی با مولفه‌های اقتصاد مدرن و مناسبات بازار جهانی، پدیده‌ای پیچیده را شکل داده که می‌توان آن را «پارادوکس بقا» (The Survival Paradox) نامید. پارادوکس بقا زمانی رخ می‌دهد که یک خرده‌سیستم اقتصادی و فرهنگی (مانند صنایع دستی)، علیرغم برخورداری از مزیت‌های نسبی فراوان، اصالت تاریخی و توان ماندگاری فیزیکی در طول قرن‌ها، در بازآفرینی ارزش اقتصادی مدرن، افزایش سهم خود از تولید ناخالص داخلی (GDP) و پویایی ساختاری ناکام می‌ماند.
