گردشگری بدون تجربه‌های فرهنگی و هویت بومی، جذابیت خود را از دست می‌دهد و صنایع‌دستی نیز بدون دسترسی به بازار و مشتریان جدید، با محدودیت‌های جدی در فروش و توسعه مواجه می‌شود
صنعت گردشگری یکی از مهم‌ترین بخش‌های اقتصادی جهان محسوب می‌شود که علاوه بر ایجاد اشتغال، نقش مؤثری در توسعه منطقه‌ای، افزایش درآمدهای محلی و حفظ میراث فرهنگی دارد. با این حال، تجربه بحران‌های جهانی نظیر همه‌گیری کرونا، رکودهای اقتصادی، تنش‌های سیاسی و محدودیت‌های بین‌المللی نشان داد که اتکای بیش از حد مقاصد گردشگری به گردشگران خارجی می‌تواند آسیب‌پذیری اقتصادی شدیدی ایجاد کند.
مواجهه این صنعت سنتی با مولفه‌های اقتصاد مدرن و مناسبات بازار جهانی، پدیده‌ای پیچیده را شکل داده که می‌توان آن را «پارادوکس بقا» (The Survival Paradox) نامید. پارادوکس بقا زمانی رخ می‌دهد که یک خرده‌سیستم اقتصادی و فرهنگی (مانند صنایع دستی)، علیرغم برخورداری از مزیت‌های نسبی فراوان، اصالت تاریخی و توان ماندگاری فیزیکی در طول قرن‌ها، در بازآفرینی ارزش اقتصادی مدرن، افزایش سهم خود از تولید ناخالص داخلی (GDP) و پویایی ساختاری ناکام می‌ماند.
